Literatura o mnie (3)

Myślę, że trafiłam na polonistykę z innego powodu. Nie wiedziałam, co chcę robić w życiu.

Jarosław Kamiński, Tylko Lola, Warszawa: W.A.B., 2017, s. 35.

Literatura o mnie (2)

"...życie z literaturą doprowadzone do stadium, w którym to literatura zaczyna być najważniejsza albo zaczyna dominować nad życiem, prowadzi zwykle do katastrofy. [...] To, co się dzieje z nami w trakcie czytania, wcale nie zawsze jest dobre!". Ryszard Koziołek, Dobrze się myśli literaturą, Wołowiec: Wydawnictwo Czarne, 2016, s. 7, 9.

Literatura o mnie (1)

"Chciałabym, aby mnie ktoś kochał, pocieszał i nie dawał myśleć". Katherine Mansfield, Dziennik, 1983, s. 30.

Bo zdarzają się takie chwile, że człowiek zaczyna rozumieć, czego by tak naprawdę chciał od życia...

http://www.deathdyinggriefandmourning.com/Death-Dying-Grief-Mourning/74-Katherine-Mansfield,-The-Canary-Doves-Nest.htm

Na 2 listopada

"Swoją drogą, dlaczego oni nie artykułują, lecz jedynie - i to w najlepszym razie - brząkną, chrząkną, stukną?
Dlaczego nie gadają jak za życia, a nawet - wzmocnieni pierwszymi haustami wieczności - płynniej? Stąd już pa, pa, a tam dopiero pierwsze kroki? W efekcie język w gębie zapomniany? Mówią niewyraźnie, bo jeszcze nie wiedzą, że ich nie ma? Wierzę, słyszałem. I nie były to żadne neuroloobiawy - te umiem rozpoznać. Kanikuła też mi we łbie nie pomieszała. Dźwięk, który słyszałem, był mową zmarłego".

Jerzy Pilch, Drugi dziennik. 21 czerwca 2012 - 20 czerwca 2013, Kraków: Wydawnictwo Literackie, 2014

Dunstan Ramsay o diable

"Może więc diabeł to to samo co grzech? Nie, chociaż grzech jest dla niego bardzo użytecznym narzędziem. We wszystkim, co można rozsądnie nazwać grzechem, zawarty jest moment osobistego wyboru. To pochlebne dla człowieka, że wolno mu dokonać tak ważnego wyboru. Diabeł bardzo lubi okres wahania się przed podjęciem decyzji."

"Ostatnio wiele myślałem o diable i zastanawiałem się, czy humor nie należy do najgenialniejszych jego wynalazków [...].

[Humor] Pomniejsza dawne okropności, przesłania obecne, wskutek czego nie daje nam widzieć jasno, a może i uczyć się z tego, co znać powinniśmy. Kto czerpie z tego korzyść? Na pewno nie ludzkość. Tylko diabeł mógł wpaść na coś równie subtelnego i wmówić ludziom, że powinni to cenić".

Robertson Davies, Świat czarów, Warszawa, PIW: 1989.

Virginia Woolf i Katherine Mansfield

Wyjątkowo ciężko idzie mi pisanie notki na temat biografii Virginii Woolf autorstwa Quentina Bella (Wydawnictwo Książkowe Twój Styl, Warszawa 2004; za dużo bym chciała napisać), dwa cytaty dotyczące dziwnej przyjaźni autorki Fal i Katherine Mansfield.

Zdaniem Virginii Katherine  "Była interesująca, bezbronna, utalentowana i czarująca. Ale zarazem ubierała się jak ladacznica i zachowywała jak suka" (s. 301).

Katherine Mansfield w liście do Middletona Murry'ego o książce Night and Day: "Mówiąc o snobizmie intelektualnym - jej książka nim cuchnie... Nigdy byś jej nie przeczytał. Jest taka długa i nudna".